თაობას სტიგმა “ომის შვილები” აგვისტოშივე მოგვეკრა;
მაგრამ ომს შვილები არ ჰყავს!
ომი მსხვერპლს სცნობს მხოლოდ, მსხვერპლს-აღარც რიცხვებით გამოსახულს,
-სტატისტიკაც ბუნდოვანია ჩვენთან…,”თუმცა” ტრაგიკული!
*
ისეთი უსუსურია და მაინც “ჭიკარტს” ვეძახით.
რამდენიმე დღეა ვიცნობ,მაგრამ მაჩვენა,როგორი უსამართლოა ცხოვრება.
როცა ქართული მიწის გული ერთმორწმუნეთა ბომბებით იხლიჩებოდა,ჯერ კიდევ
ემბრიონი ერქვა და სითბოს ნაცვლად შიში და პანიკა ეხვია გარს.
არ იცოდა თუ მამა სანგარში ათენებდა ღამეს;
მაგრამ დედას რომ არ სძინებია დიდხანს,ამას გრძნობდა კარგად.
შფოთვა და უარესის მოლოდინი იყო მშობლის ყოველდღიურობა.
როცა პირველად შეხედა მზეს,ქვეყანა ისევ დიდი სატკივარით იყო გაბრუებული,ისევ
არავის ეცალა მისთვის….
მაგრამ ლურჯ ცასავით გალურჯებული მანამდე ტიროდა უჰაერობის მიზეზით,სანამ დიაგნოზი არ დაუსვეს-გულის მანკი.
… რამდენიმე დღეა რაც ვიცნობ და მხოლოდ იმაზე ვოცნებობ,ჩემთვის ეძებდნენ სისხლის დონორებს.
ყველაზე ლაღი ბავშვია ამქვეყნად.
სულ იცინის გულმკერდგასაჭრელი.
ამბობენ,ბავშვობა ყველაზე ბედნიერი პერიოდიაო. ალბათ იმიტომ,რომ ვერ ხვდები
რა ხდება შენ ირგვლივ.
…მავანის იმპერიალისტურმა ზრახვამ თუ სხვათა გამყიდველობამ წითელი ზოლი ერთდროულად დაამჩნია საქართველოს რუკასა და მის მკერდს.
ახლა კი იბრძვის-გამალებით და იმისთვის,რომ დედამიწის ბინძური ჰაერით როგორმე
ღრმად ისუნთქოს.
* *
ხელის გული რომ მაჩვენა, ვიფიქრე, სილურჯე გულის დავადების ბრალი იყო.
ძლივს მიმახვედრა,რომ ასე გაფანტულად ლურჯი მხოლოდ ღრუბლიანი ცა კი არა,
ყუმბარის ნამსხვრევებით მომინანქრებული სხეულიც შეიძლება იყოს.
ომის მოზაიკა ხელის გულზე…
- რამდენჯერმე დაბნეულმა შევხედე სათვალის სქელ მინას…
ვერ დამინახა,მაგრამ მიმიხვდა განცდას და სანამ თვითონ იტყოდა მომხდარზე რაიმეს, მეგობარმა ამიხსნა,რომ უკვე ომგამოვლილ ჯარისკაცს მაშინ აუფეთქდა ყუმბარა,
როცა გორში მეზობელ ბავშვს ხელიდან გამოსტაცა “მომწვანო ფერის სათამაშო”.
ყველაზე სქელი მინის მიღმაც ადვილად საცნობია გმირის თვალები,დამიჯერეთ! სამაგიეროდ,რთულია 23 წელი იმ ფერებით აღიქვამდე სამყაროს,როგორითაც ის ღმერთმა დახატა,დარჩენილი წლები კი მხოლოდ ამ ნახატის სილუეტსა და კონტურებს უყურო და
ეს მხოლოდ იმიტომ,რომ შენი ქვეყნის ბიუჯეტი სამკურნალო გამაჯანსაღებელი მასაჟებისთვის იხარჯება,სინათლე თვალებში რიგითი ადამიანებისათვის კი
მხოლოდ მომავალი წლების პერსპექტივაა და ისიც მაშინ, თუკი რომელიმე მწიკვი ამა ქვეყნის მარილისა ოდესმე მაინც ისურვებს ბიუჯეტიდან თანხის გამოყოფას
სამშობლოსთვის თავშეწირულთათვის.
მის გაცნობამდე გმირობა საამაყო მეგონა,დღეს კი უბრალოდ ვიცი,რომ ასე
მოქცევა იწვევს ნაადრევ სიკვდილს- ფიზიკურს კი არა,სულიერს-უპირველესად!
* * *
არ ვიცი,საიდან მოვიდა თავგანწირვის უნარი ამ მოქეიფე ბიჭის ცნობიერებაში.
ამბობდა,თუკი 5 წლიან საკონტრაქტო ვადაში აფხაზეთს ვერ დავიბრუნებთ,კიდევ
5 წლით გავახანგრძლივებ ხელშეკრულებასო.
გზა მშობლიური ხაშურიდან ლიახვის ხეობამდე ურთულესი გამოდგა.
საცეცხლე ბატალიონის 19 წლის კაპრალს შიშზე არ უფიქრია, ბოღმა ახრჩობდა მხოლოდ- მეგობრების გვამები… და განცდა,რომ ყველაზე ძლიერიც – უსუსური ხარ.
მას არ დამშვიდობებია. იცოდა,სულ დაელოდებოდა,- უყვარდა და ამიტომ.
მხოლოდ დაპირდა,რომ შაბათს მობრუნდებოდა სანახავად. სამი თვის დაოჯახებული,ჯარისკაცული დუმილით დაატარებდა მის მონატრებას.
…………………………………………………………………………………………………………………………………….
“უცნაურია,რომ ადამიანი კვდება,როცა მას უყვარს…” *
ახლა იმდენჯერ ადიან მუხათგვერდის ძმათა სასაფლაოზე,რამდენჯერაც მოუნდებოდა, ეკოცნა ცოლისთვის…
……ჩვენ არასდროს მოვიხსენებთ,როგორც გარდაცვლილს!
მუდამ ვსვამთ მხოლოდ სადღეგრძელოს – სიკვდილზე მისი სიცოცხლის გამარჯვებისას! სიკვდილის ვაჟკაცობით დამარცხებისას!
*-(ე.მ.რემარკი)
( ისტორიები რეალურია,არაფერია გამოგონილი)
